Parlaq ziyalı, təcrübəli siyasi xadim Qənbər Heydər oğlu Qurbanov 1923-cü ilin mart ayında Naxçıvan MR-nın Babək rayonunda anadan olub. Natamam orta təhsilini başa vurduqdan sonra həmyaşıd olduğu Ulu Öndər Heydər Əliyevlə birlikdə məktəbdə təhsil alıb, sonradan Gəncə şəhər Kənd Təsərrüfatı İnstitutunu və Bakı Ali Partiya məktəbini bitirib.
Böyük Vətən müharibəsi illərində ordu sıralarına qatılaraq döyüşlərdə iştirak edib, “İgidliyə görə” medalı ilə təltif edilib.
1952-ci ildə ehtiyatda olan zabit kimi yenidən ordu sıralarına çağırılaraq hissə komandirinin siyasi işlər üzrə müavini vəzifəsində xidmət edib.
Gənc yaşlarında ayrı-ayrı orta məktəblərdə müəllim, məktəb direktoru vəzifələrində çalışmış sonralar partiya işinə irəli çəkilərək Naxçıvan şəhər, rayon partiya komitələrində rəhbər vəzifələrdə, Naxçıvan Vilayət Partiya Komitəsinin katibi vəzifəsinə seçilərək on ilə yaxın həmin vəzifədə işləyib.
Bir neçə çağırış Naxçıvan MR Ali Sovetinin deputatı seçilib. Bir çox orden və medallarla təltif edilib. Qənbər müəllim geniş əhatəli elmi potensialı, zəngin dünyagörüşünə malik şəxsiyyət idi. Qədim zamanlardan sovetlər dövrünə qədər Naxçıvanın tarixini mükəmməl bilirdi.
Qənbər Qurbanov fəaliyyət göstərdiyi illərdə daim çalışardı ki, irəli çəkdiyi kadrlar vətənini, xalqını qanı, canı qədər sevsin, savadlı, sanballı olsun, işinin öhdəsindən layiqincə gəlsin və şəffaf əməllərinə görə el içində kifayət qədər nüfuzu olsun.
Bunu bilənlər və bu proseslərin şahidləri daha yaxşı bilirlər ki, həmin illər Qənbər Qurbanovun gərgin zəhməti sayəsində Muxtar Respublikada çox etibarlı kadr korpusu formalaşmışdı.
Bu yazının müəllifi kimi nəzərə çatdırmaq istəyirəm ki, bir zamanlar keçmiş partiya, sovet orqanlarında mən də məsul vəzifələrdə təmsil olunmuşam, çoxlu sayda məruzələr, çıxışlar yazmışam. Günlərin birində partiya arxivində araşdırmalar apararkən xoş təsadüfdən Qənbər Qurbanovun vilayət partiya komitəsinin plenumunda öz dəsti xətti ilə yazdığı çıxışına rast gəldim.
Yazılan çıxış sözün əsl mənasında məni heyrətləndirmişdi. Onun bütün çıxışları məzmunlu, səlis və əhatəli olardı. Mən onda anladım ki, Qənbər Qurbanov özünə çıxış yazmağı özündən savayı heç kimə etibar etmir və kiminsə yazdığı çıxışı da bəyənmirmiş.
Qənbər müəllim dünya şöhrətinə meyl edən insan deyildi. O, dəbdəbəni, təmtərağı sevməzdi. Sadəlik, səmimiyyət onun gündəlik həyat tərzi idi və bu xüsusiyyətləri də həmişə ona ucalıq gətirərdi. Onun qəlbi sanki qurub yaratmaq, insanlara qayğı, diqqət, yaxşılıq etmək eşqi ilə döyünürdü. Onun xeyir-duası ilə yüzlərlə xəstə şəfa, dağılmağa məruz qalan çoxlu sayda ailələr nicat tapmışdı.
O, kimsəsizlərin kimsəsi, tərəfsizlərin, haqqın tərəfindəydi. Onun insanpərvərliyinə, humanistliyinə, insanlara qayğı və diqqətinə yaxından bələd olan şəxs kimi düşüncələrim məni vadar edir deyim ki, XII əsrdə yazıb-yaratmış şeyx babamız Nizami Gəncəvi bu misralarını sanki Qənbər Qurbanova ithaf edib:
“Çalış öz xalqının işinə yara,
