Subayçılığın parlaq illəridir, tələbəyəm, bir dənə ağ Jiqulim var, nol üç, əsirəm üstündə ki, bir yanı xarab olsa vay halıma, tələbə ilə pul antaqonist anlayışlardır filan.
Dostlarla gəzirik şəhərdə və bütün yollar elə gedir ki, mütləq hansısa universitet-institutun yanından keçir, salırdıq dərslərin qurtaran vaxtına ki, mənzərə daha geniş və görüntülər daha dolğun olsun, burada bic-bic qözvurma smayliki gedir.
Ələxüsus da qızlar dərsdən çıxana yaxın çöldə onları gözləyən həngaməni nəzərə alıb pamadalarını çox edirdilər ki, di alın.
Gəl indi sən bu dərdə döz, şair, hamısı forslu, hamsı dəbli, qaş-göz, Kamalar gedir, Gülyalar gəlir, Sabinalar gedir, Renalar gəlir, indini bilmirəm o vaxtlar russkayazıçınların təsirinə düşüb Rənalar Rena olurdular, Parisin podiumları can verirdilər ki, noolar bizə də gəlin, kansertdi e, kansert!
O zamanlar isə bir qız var idi, bax inanın indi yazıram klaviatura od püskürür, zalımın qızı elə bil bizləri məhv etməyə gəlibmiş bu fanı dünyaya, o qədər gözəl idi.
Əslində, indi dai öz aramızdır, söz açılıb, elə də gözəl deyil idi, sadəcə özünü təqdim etmə istedadı o qədər mükəmməl idi ki, bu keçəndə həyat dayanırdı.
Bir tərəfdə həyat dayanırdı, bir tərfədə də Jiqulilər, QAZ-24-lər, inomarka söhbəti o vaxtlar yox dərəcəsində idi, Mersedesi olanı bölmədə şərəf lövhəsinə asırdılar ki, qəhramanlarınızı tanıyın!
Amma onu da deyim ki, xanım vulqar görsənmirdi, səviyəli idi, çox zövlqlü, hər şey qədərində, di gəl ki, bu qədər o qədər idi ki, yıxıb sürüyürdü adamı.
Pallı-paltarlı, rəngli-alovlu, sarafan sezonu gələndə isə ölkənin ümumi daxili məhusulu qalxırdı testoteronun hesabına.
