Bu gün Azərbaycan Televiziya və Radio işçilərinin peşə bayramıdır. Peşəsindən asılı olmayaraq hər birimizin arzusu, amalı qələbə xəbəri eşitməkdir. Bu xəbəri tamaşaçılara çatdırmaq, oxucularla bölüşmək isə ayrı bir dünyadır. Mavi ekrandan tamaşaçıların evinə qonaq gələrək illərdir həsrətində olduğu xəbərin müjdəçisi olmaq xüsusi bir hissdir. Bu gün hər bir televiziya və radio işçiləri qələbə xəbəri ilə bir-birini təbrik edir. Bu təbrikə Moderator.az da qoşularaq aparıcı, aktrisa Günel Həmidova ilə söhbətləşirik. Uzun müddətdir ki, film və seriallarımızda baş qəhrəmanları canlandıran müsahibimizi son illər aparıcı kimi daha çox görürük. Müsahimiz deyir ki, bu sənət onu başqa bir dünya ilə tanış edib.
- Bu gün hamımızın bir mövzusu var - Qarabağ. Biz evimizə qayıdırıq.
- Əslində bu mövzu 30 ildir ki, bizimlədir. İndi yaddaşlarımızı bir az da təzələsək görərik ki, 30 ildir ən ümdə arzumuzun, xoş diləklərimizin içində məhz bugün var olub. Belə ki, bayramlarımızda, əlamətdar günlərimizdə, ən gözəl arzularımız “O gün olsun, bu günü Qarabağda qeyd edək”- lə başlayıb. 30 ili bu arzularla ötüşdürmüşük. İndi biz evimizə qayıdırıq. Bu mövzu hər zaman ürəyimizdə yara bağlayıb. Hər birimiz vətənimizin keşiyində dayanmaq üçün səfərbər olmuşuq. Hamımız bir amal uğrunda mübarizə aparırıq. Artıq içimizdə yatan aslanı oyatmışıq. Bu gün aslan ürəkli oğul və qızlarımız ön, arxa cəbhədə vətənin müdafiəsinə qalxıb. Bu oyanışda ali baş komandanımız cənab İlham Əliyevin yürütdüyü siyasətin müstəsna xidməti var. Biz neçə ildir ki, bu günü gözləyir və bu arzu ilə yaşayırdıq. Çox az qalıb, qısa müddət ərzində obamıza geri dönəcəyik. Bizə bu sevinci yaşadan Azərbaycanın rəşadətli, mərd oğullarına təşəkkür edirəm. Onların sayəsində qısa zaman ərzində tam qələbə sevinci ilə zəfər gününü qeyd edəcəyik.
- 30 il... Bu illər həyatımızda film kimi gəlib keçdi. Yaşadıqlarımızdan ən çox sizi təsirləndirən nə oldu?
- 30 il... Janr olaraq bu illərin içərisində kabus, qorxu, cəsurluq, hünər qalibiyyət hər şey vardı. Bu illəri film janrına bölsək qarışıq janrlı film kimi qiymətləndirərdim. Özümü xoşbəxt hiss edirəm ki, bu şanlı tarixdə yaşadım və bu qələbənin canlı şahidlərindənəm. Torpaqlarımız işğal olunanda çox kiçik idim. Ailəmdə, məktəbdə, ali təhsil aldığım ocaqda böyüklərimizdən 90-cı illərdə xalqımızın başına gətirilən hadisələri eşidərək böyümüşəm. Bu hadisələr əsnasında düşmənimizin kim olduğunu gördük. Torpağın hər qarışının necə dəyərli, qiymətli olduğunu görərək, vətən həsrətini çəkdik. Bu gün geri aldığımız o torpaqlar heç də bizə asan başa gəlməyib. Onun üçün torpağın hər qarışı bizə əzizdir. Bəzən deyirlər ki, “Siz Qarabağlı deyilsiniz, torpaqlarınızı itirməmisiniz deyə bizi anlaya bilməzsiniz”. Bu fikirlərlə razı deyiləm. Biz bu gün hamımız Qarabağlıyıq-Şuşalı, Ağdamlı, Zəngilanlı, Laçınlı, Cəbrayıllı, Xocalıdanıq. Yumruq şəklində ali baş komandanın göstərişi ilə birləşmişik. Düşmənə qarşı bir olmalıyıq. Torpağımızın ərazi bütövlüyünü geri qaytarmağa çalışırıq. Onun üçün vətən həsrətinin nə olduğunu bizdən yaxşı heç kim bilməz. Bu elə bir duyğu, sevgidir ki, təkcə ölmək üçün deyil gəzmək, yaşamaq, yaratmaq üçün insana vətən lazımdır. Bu gün bunu daha yaxşı dərk edirik. Yurda olan sevginin heç bir meyarı, ölüsü yoxdur. Vətənin sərhədi var, amma vətənə olan sevginin sərhədi yoxdur.
Sualınıza gəlincə isə bu hadisələrdə məni ən çox təsirləndirən Çingiz Mustafayevin çəkdikləri kadrlar, köçkün yurddaşlarımızın o acı xatirələrlə bağlı yaşanmışlıqlarıdır. Bu gün Space Televiziyasında “Həyat, sevgi və göz yaşı” verilişimin qonağı 1992-ci ildə vətənindən didərgin düşmüş, 8 günlük erməni vandallarının əsarəti altında olan Dürdanə Ağayeva idi. Onun o 8 gün ərzində başına gələnlər, danışdıqları, əsir düşən Azərbaycan qadınlarının, analarının hamilə gəlinlərin azyaşlı uşaqların o günlərdə yaşadıqları məni dəhşətə gətirdi. Mən o xanımı dinlədikdə elə bildim ki, damarımda qanım donub. O danışırdı mənim üçünsə zaman dayanmışdı. Bilmədim səhərdir, axşamdır, gözümə qaranlıq çökdü. Gözyaşlarımın içində ağrı, acı, intiqam, hər şey vardı. Ermənilərin etdiyi bu vəhşiliyi tək Dürdanə xanıma olan qəddarlıq kimi dəyərləndirmirəm. Bunu bütün Azərbaycan qadınlarının, qızlarının, gəlinlərinin ünvanına edilmiş təhqir kimi qiymətləndirirəm. Sadəcə olaraq onların əlinə keçən Dürdanə xanım idi. Onun timsalında bu hərəkət hər bir Azərbaycan xanımına şamil olundu. O xanıma olunan təhqir, başına açılan oyunlar hər birimizə olunub. Özümü təhqir olunmuş, döyülmüş, söyülmüş hiss etdim. Çünki Dürdanə xanım onlar üçün bir Azərbaycan qadını idi. Məni ən çox təsirlənirən də elə bu məqamlar oldu.
Bundan başqa xalqımızın başına gətirilən soyqırımlar, hansı ki, bu gün də o terror, soyqırım hadisələri davam etməkdədir. Düşmən o qədər qorxaq, cəsarətsiz, zavallıdır ki, həmin qətlimaları özlərinə xas mundar xislətli əməlləri bu gün də davam etdirirlər. Müharibə döyüş meydanına baş verdiyi halda, orda cəsarətsizlik göstərən düşmən sivil insanları hədəf alır. O mundarlar bu gün də öz namərd xislətindən dönmürlər. Yəni bu 30 ildə ağıllanmadılar? Nankor, insana arxadan zərbə vuran, üz-üzə döyüşməyə hünəri çatmyan insanlar bu xislətlərinə hələ də sadiqdirlər. Bir millətin bəxti o vaxt gətirər ki, onun düşməni də mərd olsun. Ən azı gücünü cəbhədə, səngərdə göstərsin. Vay halımıza ki, o qorxaq, namərd və nakişi olsun. Əfsuslar olsun ki, bu da bizim bəxtimizə düşüb. Kişi kimi döyüşməyi də bacarmırlar. Heç olmasa bir qadın kimi döyüşəydilər. Heç qadın kimi də döyüşə bilmirlər. Döyüş cəbhədə gedir onlar uşaqları hədəf alırlar.
- Torpaqlar işğaldan azad edildikdən sonrakı proses üçün müxtəlif təkliflər irəli sürülür. Hətta deyirlər ki, işğaldan sonra ermənilərlə qonşu olub, əvvəlki kimi yaşayacağıq. Sizcə bu mümkündürmü?
