Rusiya əhalisi fəlakətli səviyyədə azalmaqdadır.
Statistika qurumunun qiymətləndirməsinə görə, 2020-ci ildə əhalinin sayı 146,24 milyon təşkil etmişdir. Bu göstərici 2019-cu illə müqayisədə 510 min nəfər azdır. Basqa sözlə, təkcə bir il ərzində Rusiya əhalisinin itkisi yarım milyondan çox olmuşdur.
Bu artıq “demoqrafik SOS” deməkdir. Bu dəhşətli reallığı Rusiyanın yüksək ranqlı rəsmiləri də etiraf edirlər. Bu baxmdan Rusiya Baş nazirinin müavini Tatyana Qolikovanın səsləndirdiyi fikirlər sensasiya sayıla bilər. Onun mövqeyinə görə, Rusiya Federasiyasında əhalini sayının dinamik olaraq azalması obyektiv səbəblərlə bağlıdır. Nazir müavininin fikrincə, dövlətin qarşısında bu təhlükəli tendensiyaya son qoymaq və 2030-cu ilədək doğumun sabitləşməsi və ölümün azalması hesabına əhalinin davamlı artımını təmin etmək vəzifəsi durur.
Anoloji mövqe ilə Rusiya prezidentinin mətbuat katibi Dmitri Peskov da şıxış etmişdir. O, martın 31-də jurnalistlərin suallarına cavab verərkən açıq şəkildə bildirmişdir ki, “bütövlükdə ölkəmizdə demoqrafik vəziyyət çox pis vəziyyətdədir. Hələ ki, obyektiv səbəblərdən vəziyyəti tam tənzimləmək mümkün olmamışdır.”
Yeri gəlmişkən, ilk dəfədir ki, Rusiya rəhbərliyi səviyyəsində ölkənin demoqrafik vəziyyətinin dözülməz həddə gəib çatması ilə bağlı açıq bəyanatlar səslənməkdədir. Eyni zamnada unutmaq olmaz ki, demoqrafik proseslər öz mahiyyəti etibarilə ətalətlidir, onun indiki vəziyyəti və nikbin olmayan perspektivləri Rusiyanın 2030-cu ilədək nəzərdə tutulan inkişaf məqsədlərini böyük sual altında qoya bilər.
Heç şübhəsiz, demoqrafiya sahəsində belə acınacaqlı vəziyyətin yaranmasını şərtləndirən əsas amillər əhalini rifahı və sosial-iqtisadi vəziyyətinin kəskin pisləşməsi reallığı ilə bağlıdır. Bu xüsusda Harvard Busines Review jurnalının istinad etdiyi statistika kifayət qədər düşündürücüdür. Burada qeyd olunur ki, 2017-ci ildə Rusiyanı ali təhsilli 58 min nəfər tərk etmişdir. Onların böyük əksəriyyətinin yaşı 30-34 arasındadır. Başqa sözlə. söhbət demoqrafik baxımdan ən məhsuldar olan kəsimdən gedir.
Bu proses 2011-2017-ci illərdə daha çox iqtisadi mötivlərlə bağlı idisə, siyasi amilin də çəkisi kifayət qədər nəzərəçarpacaq olmuşdur. Elmi və yaradıcı işçilər, həkimlər və müəllimlər əksər hallarda iqtisadi mötiv əsasında ölkəni tərk edirdilərsə, digər kateqoriyadan olan insanlar arasında isə siyasi motiv-2012-ci il seçkiləri və 2014-cü il hadisələri ilə bağlı vətənləri ilə vidalaşanlar çoxluq təşkil etmişdir.
