Ukraynanın Mariupol şəhərinin onminlərlə sakini həftələrdir ki, mühasirə şəraitində yaşayır.
Şəhərdə nə işıq var, nə su, nə də qaz. Yardımların çatdırılması üçün humanitar dəhlizlər açmaq və şəhər sakinlərini təxliyə etmək cəhdləri uğursuzluqla nəticələnib. Ancaq şəhərdən qaçmağı bacaranlar üçün çətinliklər davam edir. Xüsusən də uşaqlar üçün.
Nadya Denisenko üç övladıyla birlikdə fasiləsiz şəkildə bombalanan Mariupol şəhərində - yaxınlığında artilleriya mərmisi partladığı üçün pəncərələri qırılıb tökülmüş soyuq mənzildə üç həftə yaşadıqdan sonra ordan çıxa bilib. Günlərlə yemək qıtlığı çəkiblər. Su isə, demək olar ki, heç olmayıb.
Beş, 14 yaşlı oğulları və 12 yaşlı qızıyla yeni evdə keçirdikləri ilk günü Nadya belə təsvir edir: "Su butulkasını görəndə çox sevindik. Bir neçə saniyəyə içib qurtardıq".
"Ana, çörək istəyirəm - müharibə başlayanda kiçik oğlum mənə belə demişdi. Ordan çıxandan sonra ilk aldığımız şeylər çörək, kolbasa və su oldu".
Bu, inanılmaz bir faciənin içindəki cəsarət hekayəsidir. Günlərlə qalın divarların arasında yaşayıblar. Gecələr zirzəmidə qalıblar. Səhərlər saat 5-dən oyanıblar - bəzən uzaqda, bəzən lap yaxında eşidilən partlayış səsləri yatmağa imkan verməyib.
"Cəhənnəmi gördük. Səhərə sağ çıxıb-çıxmayacağımızı bilmirdik", - Mariupolda bir supermarketdə işləmiş 39 yaşlı Nadya belə deyir.
Rusiya qoşunlarının nəzarətinə keçəndən sonra şəhərdə dəhşətli vəziyyət yaranıb. Havadan, qurudan və dənizdən atılan bombaların altında minlərlə insan həlak olub. Xeyli sayda şəhər sakini kütləvi məzarlıqlarda dəfn olunub. Tikililərinin çoxu dağıdılmış şəhər xarabalığa çevrilib.
"Ağır toplar atırdılar. Heç nə veclərinə deyildi. Hər partlayışda oğlum bunun nə olduğunu soruşurdu. Deyirdim, qorxma oğlum, fişəng atırlar", - Nadya belə deyir.
Çöl evdən daha isti olduğu üçün onlar vaxtlarının çoxunu küçədə keçiriblər. Qonşuları da yeməyi küçədə bişirirmiş. Ancaq son iki gündə heç nə tapmayıblar, hətta qarğıdalı yarması və yulaf da. Orda pulun olması da vəziyyəti dəyişməyib, çünki şəhərdə ərzaq qalmayıbmış.
Mariupoldan çıxmaq cəhdlərinin birində təxliyə yerinə gediblər. Orda maşınlar varmış, amma rusiyalı hərbçilərin hücumu başlayıb. Bir nəfər Nadya və uşaqlarını dağılmış bir binaya aparıb. Orada təhlükədən uzaq olacaqlarını düşünüblər.
